Can sıkıntısı.

En sevmediğim ama hayatımın her anında olan bir şey. Bu yapacak birşey bulamamaktan da olabiliyor yada birinden sakladığınız birşey ortaya çıktığında (başıma geldi iki gün önce) daha bir sürü örneği var bunun hepsini yazamayacağım. Önce mideniz sıkışır sonrada nedensiz bir ter basar. Sanki yakalamış gibi. Geçmeyecekmiş gibi bir de başka şeyler yapmaya çalışırız ya bir de, benim şu an yaptığım gibi. Hele bir de bu suçluluk psikolojisyle birleşti mi iyice delirtir insanı. Aklınıza normalde gelmeyen milyon tane fikir iş vs gelir. Uzun zamandır şunu yapmak istiyordum diyerek o işe bulaşırsınız ama farkına varırsınız ki can sıkıntısı iş yapmamaktan yada sıkılmaktan başka birşeydir. Bir kere canınız sıkılmıştır bir nevi ruhunuz sıkılmışta diyebiliriz bu duruma. Olay aslında sizin kendinizden sıkılmanızla bile alakalı olabilir kaldı ki uzun zaman yapmadığınız işi sadece sıkılmamak için yapmak zaten o işten alacğının keyfi bayağı bir azaltır. Can sıkıntısından arkadaşımla telefondaki sesin asıl ses olmadığını ve insana o kadar farklı gelmemesinin psikolojik birşey olduğunu bile tartışmışızdır (ki hayatım boyunca yaptığım en ilginç konuşmaydı hakkını vermem lazım) ve bu konuyu daha önce tartışmadığımdan beni o sıkıntıdan kurtardığını söyleyebilirim. Mantıklı bir açıdan bakarsam demek ki o zamanda kendimden sıkılmışım. Ama şuanki durumum öyle değil. Birinin güvenini yıktım (sarsmakta değil) ve içimde kocaman bir can sıkıntısı var. Yetersiz hissedip aynı zamanda kırmak konusunda bu kadar fazla yeterli olamazdım herhalde. Gene de O'nun dediği gibi zaman herşeyi siler, can sıkıntısını bile. O yüzden bu bir nebze saçma yazıyı yazıp en azından şimdilik kendimi rahatlatmanın peşindeyim.

yazarken dinlediğim şarkı: depeche mode - personal jesus

ps: 18 nokta. (19)

Özgüven hakkında.

Açıkçası bu kadar çabuk yazmayı beklemiyordum. Hepsi O'nun yüzünden. Bir şekilde yazdıklarımdan etkilenmesi yüzünden. Ve bu bana bir güç verdi. Öyle herkesin hayatını değiştirip güzelleştirebilecek bir değnek düşünmeyin hemen, yaptığı bana biraz özgüven kazandırdı. Özgüven pek sahip olmadığım birşey aslında, iyi anlaşmayız kendisiyle. Bana göre o kadar gerekli değil ama bazı insanları ayakta tutan şey bu, özgüven. Olmasa ne olurdu bilemiyorum yada bilmemeyi seçiyorum. Küçüklüğümden beri bana bir şekilde özgüven aşılanmaya çalışıldı. Kesin size de olmuştur aileler aslında kendi mükemmeliyetlerini göstermek için çocuklarını öne atarlar "Kızım çok akıllı." "Oğlum çok sportif." bu şekilde hem kendilerini överler hemde size özgüven kazandırırlar. Yanlış anlamayın ailelere karşı hiç birşeyim yok. Hatta Ailenin insan için en önemli olan şey olduğunu düşünürüm sadece insanlara özgüvenin nasıl kazandırıldığındayım ben. Doğru yada yanlış özgüvenin çok gerekli olmadığı kanısındayım. Kendisine çok güvenen insanlar tanıdım ama boş bir denizde kayık çekiyor gibiydiler. Ama hiç özgüveni olmadığı için yetenekli olup bir hiç olmaya mahkum insanlarda var bunu unutmamak lazım. Sanırım özgüvenin makul miktarda olanı iyi, hayattaki diğer herşey gibi. Ama nedense bir türlü ısınamıyorum özgüvene, sadece benim için değerli olanların etkilenmesi hoşuma gidiyor. O'nun etkilendiği gibi. Ve kimbilir belki bu yüzden bu blog'a ilgi gösterebileceğim. Garip, korkutucu ama bir o kadar harika özgüven işte. Her anında varolan ama aradığında bir hayalet gibi senin peşini bırakmayan bir kelime.

ps: 23 nokta. (24)

herşeyin başlangıcı kolaydır?

meeh. Tamamiyle şımarıklıktan yada kendime bir şey kanıtlama çabasından bir şekilde ortaya atılıyorum gene. Herhalde kendimi biraz açıklamam mı gerekiyor? Pek anormal biri değilim, değişik yönlerim olsa da sokakta yürürken çok ilgi çektiğimi sanmıyorm ve çoğu insanın aksine böyle bir ilgiyi istemiyorum. Noktaları seviyorum tamam bu şekille (daire şekli) ile ilgili bir şey değil noktanın her yerde olup benim gibi ilgi çekmemesini seviyorum tamamiyle ünlem işaretine zıt bir şekilde. Noktayı hep kullanırız ama kaç defa kullandığımızı bile bilmeyiz. Bir bakayım... sekiz defa. Ve siz veya ben bunun farkına varmadık bile. Noktanizm fikrimde burdan çıkıyor, hayır felsefe okumuyorum yazdıklarım kesin bir filozofa saçma geliyordur. Bu sadece benim kendi fikrim, ilgisiz olmak belkide ilgiden biraz kaçmak. Ne kadar zor yada kolay olsada. Bunun beni hayatın bazı şeylerinden koruduğunu veya hayattan kopuk biri yaptığımı biliyorum ama sevmiyorum ilgiyi. Bir başarı kazandığınızda insanların çürümüş eti sömüren sinkler gibi başımda dolanmasını sevmiyorum. Bu belki insanları sevmediğimi gösteriyordur ama sadece onlara karşı genellikle ilgisizim. O yüzden başlık herşeyin başlangıcı kolaydır? çünkü bu bloga başlamak çok kolay zor olan bunu bir şekilde devam ettirmek. Bakalım blog yazmaya ilgi gösterecek miyim?

ps: 17 nokta kullanmışım. (18 artık)