En sevmediğim ama hayatımın her anında olan bir şey. Bu yapacak birşey bulamamaktan da olabiliyor yada birinden sakladığınız birşey ortaya çıktığında (başıma geldi iki gün önce) daha bir sürü örneği var bunun hepsini yazamayacağım. Önce mideniz sıkışır sonrada nedensiz bir ter basar. Sanki yakalamış gibi. Geçmeyecekmiş gibi bir de başka şeyler yapmaya çalışırız ya bir de, benim şu an yaptığım gibi. Hele bir de bu suçluluk psikolojisyle birleşti mi iyice delirtir insanı. Aklınıza normalde gelmeyen milyon tane fikir iş vs gelir. Uzun zamandır şunu yapmak istiyordum diyerek o işe bulaşırsınız ama farkına varırsınız ki can sıkıntısı iş yapmamaktan yada sıkılmaktan başka birşeydir. Bir kere canınız sıkılmıştır bir nevi ruhunuz sıkılmışta diyebiliriz bu duruma. Olay aslında sizin kendinizden sıkılmanızla bile alakalı olabilir kaldı ki uzun zaman yapmadığınız işi sadece sıkılmamak için yapmak zaten o işten alacğının keyfi bayağı bir azaltır. Can sıkıntısından arkadaşımla telefondaki sesin asıl ses olmadığını ve insana o kadar farklı gelmemesinin psikolojik birşey olduğunu bile tartışmışızdır (ki hayatım boyunca yaptığım en ilginç konuşmaydı hakkını vermem lazım) ve bu konuyu daha önce tartışmadığımdan beni o sıkıntıdan kurtardığını söyleyebilirim. Mantıklı bir açıdan bakarsam demek ki o zamanda kendimden sıkılmışım. Ama şuanki durumum öyle değil. Birinin güvenini yıktım (sarsmakta değil) ve içimde kocaman bir can sıkıntısı var. Yetersiz hissedip aynı zamanda kırmak konusunda bu kadar fazla yeterli olamazdım herhalde. Gene de O'nun dediği gibi zaman herşeyi siler, can sıkıntısını bile. O yüzden bu bir nebze saçma yazıyı yazıp en azından şimdilik kendimi rahatlatmanın peşindeyim.
yazarken dinlediğim şarkı: depeche mode - personal jesus
ps: 18 nokta. (19)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder